Sterke tanden

Sterke tanden

Sterke tanden

Inspiratie voor nieuwe supersterke materialen

Dit zijn de sterkste tanden die er bestaan. Sterker nog, ze bevatten het allersterkste natuurlijke materiaal dat er bestaat. Sterker zelfs dan spinnenzijde, dat de ranglijst tot nu toe aanvoerde. Je hebt zes keer zoveel kracht nodig om het te breken.

Volgens materiaalkundigen van de Universiteit van Portsmouth, die het opmerkelijke nieuws deze week wereldkundig maakten, is het tandmateriaal zelfs bijna zo sterk als koolstofvezel. Dat is één van de sterkste door de mens gemaakte materialen. 

Nanovezels

Mocht je nu aan tijgers, haaien of andere moorddadige dieren denken, dan zit je op het verkeerde spoor. Dit zijn namelijk hele kleine tanden, kleiner dan een millimeter. Ze behoren toe aan de zeeslak. Dit weekdier voedt zich niet met prooidieren, maar met algen. Die schraapt het in kustgebieden van de rotsen. En daar blijk je dus bijzondere tanden voor nodig te hebben.

De zeeslak stelt zijn tanden op een unieke manier samen, rapporteren de onderzoekers uit Portsmouth. Onder een soort supermicroscoop zagen ze miljoenen parallele nanovezels van het ijzerhoudende mineraal goethiet. De vezels blijken omhuld met het zachtere chitine, een cellulose-achtig biopolymeer.
Het resultaat is een materiaal met fantastische karakteristieken. De onderzoekers konden het bijvoorbeeld met een factor vier uitrekken zonder dat het zijn eigenschapppen verloor.

Bio-mimetica

Het ligt voor de hand dat de tanden van de zeeslak nieuwe, sterke synthetische materialen zal opleveren. Dit is het gebied van de bio-mimetica: het ontwerp van nieuwe sterke en lichte materialen gebaseerd op de chemische samenstelling en structuur van natuurlijke stoffen. Zo is spinnenzijde een voorbeeld voor de ontwikkeling van sterke vezels. En zo zou een klein onbekend schelpdiertje wel eens een revolutie kunnen ontketenen in de bouw van snelle racewagens, lichte vliegtuigen en zuinige schepen.

Foto bovenaan: Universiteit van Portsmouth.
Foto zeeslakken: Tango22, Wikimedia Commons.

Terug naar overzicht